خط مشی دسترسیدرباره ما
ثبت نامثبت نام
راهنماراهنما
فارسی
ورودورود
صفحه اصلیصفحه اصلی
جستجوی مدارک
تمام متن
منابع دیجیتالی
رکورد قبلیرکورد بعدی
نوع مدرک : TF
زبان مدرک : فارسی
شماره رکورد : 67062
شماره مدرک : ‭پ۱۰۰۰۴۹۲‬
شماره راهنما : ‭DP،۱،‮ابیرف‍‬،‮اینی‌بوقعی‍‬،۱۳۹۲‬
سر شناسه : یعقوبی نیا، فریبا
عنوان اصلي : تبیین فرآیند ارتباط استاد و دانشجو در آموزش بالینی پرستاری
نام عام مواد : [پایان‌نامه]
نام نخستين پديدآور : /فریبا یعقوبی نیا
نام ساير پديدآوران : ؛استاد راهنما: عباس حیدری
نام ساير پديدآوران : ؛استاد مشاور: رباب لطیف نژاد رودسری
عنوان ديگر : عنوان به انگلیسی‭Exploring the process of student-educator relationship in clinical nursing education :‬
وضعيت نشر : دانشگاه علوم پزشکی مشهد، دانشکده پرستاری و مامایی، ‭۱۳۹۲‬
يادداشت : گرایش: آموزش
يادداشت : چاپی
خلاصه يا چکيده : زمینه و هدف: آموزش بالینی پرستاری با تاکید بر اهمیت و محوریت ارتباط استاد و دانشجو به عنوان ابزاری قدرتمند در مسیر پرچالش آموزش، در دستیابی دانشجویان به یادگیری موفق و درونی کردن نقش ها و ارزش های حرفه ای نقش مهمی ایفاء می نماید. با عنایت به اینکه تقویت و بهسازی ارتباط در این زمینه نیازمند شناخت جامع از فرایند ارتباط مبتنی بر تجارب و ادراکات اساتید و دانشجویان می باشد، لذا این پژوهش با هدف تبیین تئوریکی فرایند ارتباط استاد و دانشجو در آموزش بالینی پرستاری انجام شده است. روش پژوهش: این پژوهش کیفی با روش گراندد تئوری در سالهای 91-1389 انجام شد. 10 دانشجوی پرستاری مقطع کارشناسی با تجربه گذراندن آموزش بالینی و 12 عضو هیئت علمی گروه پرستاری با داشتن حداقل یک سال تجربه آموزش بالینی در دانشکده پرستاری مامائی مشهد در مطالعه مشارکت داشتند. نمونه گیری ابتدا به صورت هدفمند شروع شد و سپس بر مبنای طبقات پدید آمده و تئوری در حال ظهور با نمونه گیری تئوریکی ادامه یافت. از مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته و همچنین مشاهده مشارکتی برای جمع آوری داده ها استفاده گردید و داده ها با روش تحلیل استراوس و کوربین (1998) مبتنی بر سطوح کدگذاری و تحلیل مقایسه ای مداوم مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. صحت و اعتبار یافته ها با استفاده از معیارهای مربوطه در پژوهش های کیفی مورد بررسی و تائید قرار گرفت. یافته ها: تئوری بسترزاد حاصل از این پژوهش "جستجوی ارتباط کمک کننده در آموزش بالینی پرستاری" می باشد. یافته ها نشان داد که نگرانی اصلی هر دو گروه مشارکت کنندگان در این پژوهش چگونگی تحقق یادگیری بالینی موفق از مسیر ارتباط آموزشی است. آنها در مواجهه با این نگرانی از راهبرد اساسی " جستجوی ارتباط کمک کننده" که در واقع طبقه مرکزی پدید آمده از داده ها بود، با محوریت کنش های حمایتگرانه، دوستانه و محترمانه استفاده می کردند. در سایه راهبرد فوق، مشارکت کنندگان مراحلی را در فرایند ارتباط می پیمودند تا به پیامدهای مورد انتظار در زمینه آموزش بالینی نائل شوند. این مراحل شامل ورود به قلمرو ارتباط، پیوستگی پیشرونده، بیش تحکیمی ارتباط با الگو و خاتمه ارتباط در افقی روشن بود. در طی این فرایند عوامل مختلف فردی- حرفه ای – زمینه ای به عنوان تسهیل کننده، بازدارنده، فرصت یا تهدید در همه مراحل فرایند تاثیر داشتند. نتیجه گیری: فرایند ارتباط استاد و دانشجو در آموزش بالینی پرستاری، فرایندی مبتنی بر زمینه (فرهنگ، عقاید و درک از ارتباط) می باشد که در پژوهش حاضر به صورت روندی رو به پیشرفت همراه با تاکید بر تداوم حضور ارتباط کمک کننده تبیین شد. ویژگیهای خاص پدید آمده در این فرایند مبتنی بر تجارب مشارکت کنندگان می تواند راهگشای اساتید و دانشجویان پرستاری در راستای برقراری ارتباط آموزشی اثربخش و کارآمد باشد. یافته ها نشان می دهد که ارتباط کمک کننده با ویژگیهای خاص خود در آموزش بالینی پرستاری بسیار ارزشمند می باشد و اساتید در ایجاد و شکل گیری تجارب ارتباطی دانشجویان در آموزش بالینی نقش مهمی ایفاء می نمایند.
توصیفگر : ارتباط استاد- دانشجو
: آموزش بالینی پرستاری
: فرآیند
: گراندد تئوری
 
 
 
(در صورت عدم وضوح تصویر اینجا را کلیک نمایید)